ரெக்கை கட்டி பறக்குது மனசு

மனசு – 2

வேலை கிடைத்த உற்சாகத்தில் இளவேனில் நடைபாதை ஓரமாய் நடந்து கொண்டே, தன் அத்தை மகன் தினேஷுக்கு போன் செய்ய எண்ணினாள். அப்போது, அந்தக் கணத்திலேயே, ஒரு உலகம் தனது கதவுகளைத் திறந்துகொண்டிருப்பது அவளுக்குத் தெரியாது. அவள் அவசரமாகச் செல்லிடப்பேசியை எடுத்து தினேஷின் எண்ணைத் தேடி அழைத்தாள்.அதே நேரம், கார்டியாலஜி ஜெனரல் வார்டிலிருந்து ரத்தம் மற்றும் இரத்தப்புற்றுநோய் துறைக்கான OPD-ஐ (புறநோயாளிகள் பிரிவு) நோக்கி வேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தான் டாக்டர் மனோஜ் குமார். அடர்ந்து, ஒழுங்கற்று வளர்ந்திருந்த அவனது தாடியும் கேசமும் அவன் வேலைப்பளுவைக் காட்டின. திடீரென்று வந்த அழைப்பு அவனது வேகத்தைக் குறைத்தது. நீண்ட, கம்பீரமான கைகளில் போனை எடுத்து, காதில் வைத்தான்.

அவனது குரல் கம்பீரமானதில்லை, ஆனால் உணர்வுகளைக் கணிக்க முடியாத அளவுக்குக் கடுமையானது. பல புத்தகங்களைப் புரட்டியதன் அடையாளமாக அவனது கண்கள் கண்ணாடிக்குப் பின்னால் இருந்தன. கழுத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ஸ்டெதஸ்கோப், அவன் ஓர் உன்னதமான பணியில் இருப்பதைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், அவனது கண்கள்தான் அவனது உண்மையான அடையாளம். இரண்டு நட்சத்திரங்களை வெட்டி எடுத்துப் பதித்தது போல, அவை ஒவ்வொரு நோயாளிக்கும் நம்பிக்கையை விதைக்கும். சிரித்தால் மிகவும் அழகாக இருப்பான், ஆனால் சிரிக்காததுதான் அவனது வழக்கம். இருபத்தெட்டு வயதே ஆன அந்த வாலிபன், மனோஜ் குமார், MBBS, MD-மெடிசின் பயிற்சியில் இருந்தான்.”ஐம் ஆன் தி வே” என்று தன் அழைப்பில் சொல்லி முடித்தபடி, அவன் அவசரமாய் இளவேனிலைக் கடந்து சென்றான். இருவரும் ஒரே பாதையில் பயணித்தாலும், அவர்களின் உலகம் வெவ்வேறு திசையில் இருந்தது. இன்னும் சில நொடிகளில், தங்கள் வாழ்க்கை ஒரே புள்ளியில் இணையப்போகிறது என்று உணராமல், ஒவ்வொரு அடியையும் எடுத்து வைத்தனர்.மனோஜ் தனது புறநோயாளிகள் பிரிவுக்குள் நுழைந்தான். ஆனால், இங்கே இளவேனிலுக்கு ஒவ்வொரு படியும் மிகவும் கனமாக இருந்தது. “ஹலோ மாமா… நான்…” என்று அவள் ஆரம்பிக்க, மறுமுனையில் தினேஷின் கோபமான குரல் வெடித்தது. “இப்ப உனக்கு வேலை கிடைச்சு என்ன ஆகிடப் போகுது?” அவன் கத்தியதில் நொறுங்கிப் போய் நின்றாள் இளவேனில்.இவ்வளவு நேரம் அவளுக்குள் நிறைந்திருந்த தைரியம், ஒரு நொடியில் காணாமல் போனது. கண்ணின் ஓரத்தில் கண்ணீர்த் துளிகள் கோர்த்து நின்றன.

“ஏன் வேணி, நான் சொல்றத ஏன் புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்கற?” தினேஷ் வருத்தத்துடன் பேசினான்.தினேஷின் தாய் செல்வி, இளவேனிலின் தந்தையின் உடன்பிறந்த சகோதரி. இளவேனில், தாய் தந்தையரை விபத்தில் இழந்ததால், தன் சித்தப்பாவின் வீட்டில் வளர்ந்து வருகிறாள். சிறு வயது முதலே, ‘இவன் தான் உனக்கு’ என்று பேசிப் பழகியதால், தினேஷ் இளவேனிலின் மீது ஆழமான அன்பு கொண்டிருந்தான். அதே போல், இளவேனிலும் தினேஷைத் தன் வாழ்க்கைத்துணையாக மனதார ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால், அவளது பெற்றோரின் மறைவுக்குப் பிறகு, உறவினர்களின் பேச்சு அவளுக்குள் ஆறாத வடுக்களை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இனி தன் சித்தப்பா குடும்பத்துக்கு எந்த அவமானத்தையும், சங்கடத்தையும் ஏற்படுத்தக் கூடாது என்பதில் அவள் உறுதியாய் இருந்தாள்.இப்போது, செல்வி, “வேணி வேண்டாம்” என்று சொல்லி, தினேஷுக்கு வேறு இடத்தில் பெண் தேடுவதில் தீவிரமாக இருந்தார். “வா வேணி, நான் இப்பவே உன்னை அழைச்சுட்டுப் போய் பதிவுத் திருமணம் செஞ்சுக்கறேன். நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து வாழ்வோம்” என்று தினேஷ் அவளிடம் கெஞ்சினான்.“இல்ல மாமா… அத்தையோட சம்மதம் இல்லாம என்னால உங்களை கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியாது.” இளவேனிலின் வார்த்தைகள் தினேஷை கடுப்பாக்கின.“வேணி… அப்போ உனக்கு நான் வேண்டாமா?” அவனது கேள்வி இளவேனிலின் கண்களில் இருந்து கண்ணீரை உருட்டி விட்டது.“மாமா… இது தப்பு. நீங்க அத்தை கிட்ட பேசுங்க. இப்போ எனக்கு கை நிறைய சம்பளம். நான் வந்து புரிய வைக்கிறேன். ஆனா, ஓடிப்போகணும்னு என்னால ஒரு நாளும் நினைக்க முடியாது. இப்போ எனக்கு வேலை கிடைச்சிருக்கு. நான் ஊருக்கு வரும்போது உங்களை வந்து பார்க்கிறேன்” என்று அவசரமாகச் சொல்லிவிட்டு, அழைப்பைத் துண்டித்தாள்.

ஆனால், தினேஷ் அவளது வருகைக்காகக் காத்திருந்தான். எப்படியும் அவளைக் கல்யாணம் செய்தே ஆக வேண்டும் என்ற திட்டத்தோடு இருந்தான்.இளவேனில் தன்னைச் சரி செய்துகொண்டு, இரத்த துறைக்குள் நுழைந்தாள். வரிசையாகக் காத்திருந்த நோயாளிகளைப் பார்த்ததும் அவளது மனம், ‘அனைவருக்கும் சீக்கிரம் சரியாகி விட வேண்டும்’ என்று வேண்டியது. பின்னர், தன் நியமனக் கடிதத்துடன் மக்கள் தொடர்பு அறைக்குள் நுழைந்தாள். அங்கே ஆறு பணியாளர்கள் இருந்தனர். அவள் ஏழாவது பணியாளராக அந்த அணியில் இணைந்தாள். அவர்களின் பொறுப்பாளரான கீதா, மிகவும் கண்டிப்பான பெண். இளவேனில் அனுமதி கேட்டு உள்ளே வந்து கடிதத்தைக் காட்டினாள். அதை வாசித்த கீதா, அகிலா என்ற இன்னொரு பெண்ணை அவளுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்க, அகிலா அந்தத் துறையின் பணிகளையும், இளவேனிலுக்கான பொறுப்புகளையும் விளக்கினாள்.சிறிது நேரத்தில், சுழற்சி முறையில் இடைவேளை விடப்பட்டது. அகிலா, இளவேனிலுடன் நட்பு பாராட்ட விரும்பினாள். இருவரும் பேசிக்கொண்டே நடந்தனர். நோயாளிகள் தொடர்ந்து மருத்துவரைச் சந்தித்துச் செல்ல, மருந்துப் பிரிவுக்கும், நியமனங்கள் செய்யும் இடத்திலும் கூட்டம் அலைமோதியது.வேணியின் பார்வை தங்கள் துறையான மருந்துப் பிரிவின் பக்கம் சென்றதும் அவளது கைகள் பரபரத்தன. ‘எப்போது என் வேலையை மனதாரச் செய்யப் போகிறேன்’ என்று நினைத்துக் கொண்டே பெருமூச்சு விட்டாள்.

“ஹேய் இளவேனில்… வா போகலாம். இல்லன்னா அந்த கீதா டெரர்… நம்மள பயங்கரமா பேசுவாங்க.” அகிலா அவசரம் காட்டினாள்.“சரி மா…” என்று இளவேனில் சம்மதித்து, இருவரும் தங்கள் துறைக்குச் சென்றனர்.அதே நேரம், மனோஜ் ஒரு நோயாளியின் கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு தனது முதுகலை மருத்துவரைச் சந்திக்கச் சென்றான். இந்த மருத்துவமனையில் திங்கள், வியாழன் போன்ற நாட்களில் கூட்டம் அதிகம் இருக்கும். மனோஜ் தனது சந்தேகங்களைக் கேட்டு முடித்துவிட்டுத் திரும்பும்போது, சற்று அவசரமாக நடந்தான். இளவேனிலும் வழக்கம்போல் நடந்து வந்தாள். மனோஜ் கோப்புகளைப் புரட்டியபடியே வந்ததால், இளவேனில் சுதாரிப்பதற்கு முன், நேருக்கு நேர் மோதிக்கொண்டனர்.இளவேனில் அவன் மேல் மோத, அவன் வைத்திருந்த கோப்புகள் அவளது நெற்றியில் உரசி, கீழே சிதறின. காகிதங்கள் எல்லாம் தரையில் பரவ, இளவேனில் அவனை முறைத்தபடி கோபமாகப் பேச வந்தாள். அப்போது, அங்கிருந்த ஒருவர் “ஹேய்! அவரு பயிற்சி மருத்துவர்” என்று சொல்ல, அவள் வந்த கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டாள். மனோஜ் புறநோயாளிகள் பிரிவில் இருக்கும்போது எப்போதும் முகக்கவசம் அணிவது வழக்கம். மனோஜ் அவளைப் பார்த்துவிட்டான், ஆனால் இளவேனில் அவனைப் பார்க்கவில்லை. அவள் தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தியபடி அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.“சில்லி கேர்ள்” என்று முணுமுணுத்தபடி மனோஜ் அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.பகல் மணி இரண்டு. பசி எடுக்க ஆரம்பித்ததால், அருகிலிருந்த சிற்றுண்டிச்சாலையில் ஃப்ரெஷ் ஜூஸ் ஆர்டர் செய்தான். அவனுக்கு ஆரஞ்சு ஜூஸ் மிகவும் பிடித்த ஒன்று. அதை அருந்தியபடி, மீதமுள்ள நோயாளிகளைப் பார்க்கச் சென்றான். நோயாளிகளிடம் மட்டும் அவன் கனிவாக நடந்து கொள்வான்.மணி மாலை 6:30 ஆக, வேலை நேரம் முடிந்து அனைவரும் கிளம்ப ஆரம்பித்தனர்.

அன்று மனோஜுக்குத்தான் பொது வார்டில் இரவுப் பணி. அதனால், தன் வேலையை முடித்துவிட்டு நேராக அங்கு சென்றுவிட்டான். மருத்துவர்களுக்கு ஓய்வு என்பது கிடையாது. அவர்கள் செய்து கொண்டிருப்பது சேவை.மாலையில் வீட்டிற்கு வந்ததும், தனக்கு வேலை கிடைத்த விஷயத்தைத் தன் சித்தப்பா, சித்தி மற்றும் அவரது மகனிடம் தெரிவித்தாள் இளவேனில்.மறுநாள் காலை, இளவேனில் விடியலுக்காகக் காத்திருக்க, மனோஜ் ஒரு அவசர சிகிச்சைக்காக மற்றொரு தளத்திற்குச் சென்றிருந்தான். இன்று இளவேனில் அழகாக உடை அணிந்து வேலைக்குக் கிளம்பினாள். ஆம், இன்று மருத்துவமனையில் தன் தோழி ஹேமாவைச் சந்திக்கப் போகிறாள்.அவள் வழக்கம்போல் மருத்துவமனை ஊழியர்களுக்கான பேருந்தில் ஏறிக்கொண்டாள். மருத்துவமனைக்குச் சென்றதும், ஹேமா அவளுக்காக ஓரிடத்தில் நின்று காத்துக் கொண்டிருந்தாள். தொலைபேசியில் பேசியபடியே அவளைக் கண்டறிந்த இளவேனில், அவளை அன்புடன் கட்டி அணைத்துக்கொண்டாள்.“மாலை சந்திக்கலாம்” என்று சொல்லி, இருவரும் அவரவர் துறைக்குச் சென்றனர். இளவேனில் தன் துறைக்குள் நுழைந்ததும், மலைபோல் குவிந்திருந்த வேலைகளுடன், கீதாவின் அழைப்பு அவளைத் திக்குமுக்காடச் செய்தது.தொடரும்….