Epi -28
“அவர் உன்னை அத்தனை உயிரா காதலிக்கிறார். இன்னும் ஏன்க்கா யோசிக்கிறே? யார் என்ன சொன்னா உனக்கு என்ன? ஒருத்தர் காதலிக்கிறாங்க அப்படின்னு தெரிஞ்சும் அவங்களைச் சேர விடாமல் பிரிக்க நினைக்கிறது, நிஜமாவே ஒரு கணவன் மனைவியைப் பிரிக்கிற மாதிரி கா… உன்னோட இந்த லவ்வை நீ விட்டுக்கொடுத்தா, காலம் முழுக்க நீ நிம்மதியா இருக்க முடியாது அக்கா. ஒத்துக்கோ அக்கா!” என ரோஜா அவளின் கைகளைப் பற்றிக் கூறினாள்.
விஷ்வாவின் அசுரத்தனமான காதலின் தவிப்பிலும் ஒருவழியாகத் தன் பயங்களை உதறித் திருமணத்திற்குச் சம்மதித்தாள் தாமரை.
மறுநாள் காலை, சென்னை வடபழனி முருகன் கோவில் வளாகமே மார்கழி மாதக் குளிர்ச்சியோடு, நாதஸ்வர ஒலியால் மங்கலகரமாய் விடிந்திருந்தது.
விஷ்வா தன் அண்ணன், அம்மாவைத் துறந்து வந்திருந்தாலும், உள்ளுக்குள் அவனுக்கு அது வேதனையையும் வருத்தத்தையும் கொடுத்தது. ‘கல்யாணம் பண்ணி குழந்தை வந்ததுக்கு பிறகு எல்லாமே சரியாப் போயிடும். அண்ணானாலயும் அம்மாவாலயும் என்னைப் பிரிஞ்சு இருக்க முடியாது. சீக்கிரமே அவங்க எங்க ரெண்டு பேரையும் கோபம் குறைஞ்சு ஏத்துக்கணும்’ எனக் கடவுளிடம் வேண்டிக்கொண்டான்.
இன்று அவனது காதல் அவனுக்குள் ஒரு தனி கம்பீரத்தைக் கொடுத்திருந்தது. பளபளக்கும் பட்டு வேட்டி, பட்டுச் சட்டை அணிந்து, கையில் மங்கல நாணோடு, தன் காந்தக் கண்கள் வாசலையே வெறித்துப் பார்க்கத் தன் ‘பிங்கி’க்காகக் காத்து நின்றிருந்தான். அவனது இதயம் ‘தடதட’வென அடித்துக்கொண்டது.
சரியாக ஒன்பது மணி இருக்கும்… ரோஜா தன் அக்கா தாமரையை மெல்ல அழைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள். தாமரை அணிந்திருந்தது ரோஜா அவளுக்கு அயர்ன் (Iron) செய்து கொடுத்த அந்த எளிய புடவை என்றாலும், அவளது கூந்தலில் சூடியிருந்த அந்த மல்லிகைப் பூ வாசனை, கண்ணில் தீட்டியிருந்த மை, நெற்றியில் கோபுரப் பொட்டு என அவள் விஷ்வாவின் கண்களுக்குப் பேரழகியாய், ஒரு நிஜமான லோட்டஸ் (Lotus) மலராய் தெரிந்தாள். விஷ்வாவைப் பார்த்ததும் அவளது மாநிறக் கன்னங்கள் வெட்கத்தால் பிங்க் (Pink) நிறமாய் மாறின; தலை கவிழ்ந்து பாதம் நோக்கினாள் பெண்ணவள்.
அங்கே சாட்சியாக நின்றிருந்த ராஜேஷ், மாலினி, செழியன், பாண்டியன் என நண்பர்கள் பட்டாளம் அத்தனையுமே கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தது.
“பிங்கி!” என விஷ்வா தன் காந்தச் சிரிப்பைச் சிதறவிட… தாமரை வெட்கத்துடன் அவனருகில் வந்து நின்றாள்.
ஐயர் மந்திரங்கள் ஓத, மங்கல நாதஸ்வரம் உச்சஸ்தாயியில் ஒலிக்க, நண்பர்கள் அனைவரும் அட்சதை தூவ… விஷ்வா தன் நீண்ட விரல்களால் மங்கல நாணைப் பற்றி, தாமரையின் கழுத்தில் மூன்று முடிச்சுகளை இறுக்கமாகப் போட்டான்.
“விஷ்வா!!” எனத் தாமரை உருக்கமாக அழைக்க…
“இனி நீ என்னோட அதிகாரப்பூர்வமான பொண்டாட்டிடி பிங்கி!” என அவளது நெற்றியில் காதலோடு தன் இதழ்களைப் பதித்தான் விஷ்வா. தாமரையின் உடலெங்கும் மின்சாரம் பாய்ந்தது; கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. ரோஜா தன் அக்காவின் வாழ்க்கையை எண்ணி நெகிழ்ச்சியுடன் கைகூப்பி நின்றாள்.
விஷ்வா வீட்டை விட்டுச் சென்ற அந்த நொடியிலிருந்து, ஈரோட்டின் விஷ்வ பவனம் அத்தனை அசுர அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது. மாளிகையின் ஒவ்வொரு சுவரும் விஷ்வாவின் அணுக்கமான குரலுக்காக ஏங்கித் தவித்தன.
தன் பிரம்மாண்ட அறையில் நின்றிருந்த சத்யமூர்த்தியின் ஐபோனுக்கு (iPhone) ஒரு ரகசிய மெசேஜ் (Message) வந்தது. அதைத் திறந்து பார்த்த சத்யமூர்த்தியினுடைய அசாத்திய கதிர்வீச்சுக் கண்கள் அப்படியே уறைந்து போயின! அங்கே… வடபழனி முருகன் கோவிலில் விஷ்வாவும் தாமரையும் மாலையும் கழுத்துமாக இருக்கும் திருமணப் புகைப்படம்! அதில் ராஜேஷ், மாலினி, செழியன், பாண்டியன் என நண்பர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். ரோஜா ஊருக்குச் செல்லும் அவசரத்தில், ‘இப்போதைக்குக் கல்யாண விஷயம் நம்ம வீட்டுக்குத் தெரிய வேண்டாம் அக்கா, இன்னும் கொஞ்ச நாள் போகட்டும்’ என்று சொல்லிவிட்டு, அவர்கள் போட்டோ ஸ்டூடியோ (Photo Studio) செல்வதற்கு முன்னரே கிளம்பிவிட்டதால், அந்தப் படத்தில் அவள் இல்லை.
தன் தம்பி ஜோடியாக நிற்பதும், தாமரையின் கழுத்தில் இருக்கும் அந்த மஞ்சள் கயிற்றையும், அவனது முகத்தில் இருக்கும் அந்த அசாத்திய சந்தோஷத்தையும் பார்த்த சத்யமூர்த்தியின் கைகள் கோபத்திலும் ஆத்திரத்திலும் நடுங்கின. அவனது இரும்பு முகம் இறுகிப் போனது. “விஷ்வாவுக்கு அம்மாவையும் அண்ணனையும் விட இவள் முக்கியமா போயிட்டா…” என அவனது சிம்மக் குரல் தழுதழுத்தது.
அந்தச் சிறிய, அழகான அப்பார்ட்மெண்ட்டின் பெட்ரூம் நள்ளிரவின் நிசப்தத்தில் மூழ்கியிருந்தது. மல்லிகைப் பூக்களின் அதீத வாசனையும், ஏசியின் குளிர்ந்த காற்றும் அந்த அறையை இன்னும் குளுமையாக்கி இருந்தது.
படுக்கையின் ஓரத்தில், தன் சுடிதார் துப்பட்டாவைக் கைகளில் சுருட்டியபடி, இதயம் ‘தடதட’வென அடிக்க அமர்ந்திருந்தாள் தாமரை. அவளது மாநிறக் கன்னங்கள் வெட்கத்தாலும், வரப்போகும் தருணத்தின் பயத்தாலும் தந்தியடித்தன. அவளது நீண்ட ஜடைமுடி வளைந்து முதுகில் கிடக்க, அதில் சூடப்பட்டிருந்த மல்லிகைச் சரம் அவளது நடுக்கத்திற்கு ஏற்ப லேசாக அசைந்தது. எந்த தைரியத்தில் திருமணம் செய்தாள் என்று அவளுக்கும் இந்த நொடி வரை தெரியவில்லை; அத்தனை பயமாக இருந்தது அவளுக்கு. இப்பொழுது கூட இதயம் படுவேகத்தில் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.
குளித்துவிட்டு, தன் ஈரக் கூந்தலைத் துடைத்தபடி வெறும் ஃபார்மல் பேண்ட் மட்டும் அணிந்து, மேலுடம்பில் ஆடையின்றி வந்தான் விஷ்வா. அவனது செதுக்கிய உடல்வாகிலும், அகன்ற மார்பிலும் ஏசி காற்றின் குளிர்ச்சி பட்டுத் தெறித்தது. படுக்கையில் அமர்ந்திருக்கும் தன் ‘பிங்கி’யைக் கண்டதும் அவனது காந்தக் கண்களில் மோகமும் காதலும் ஒன்றாகக் கலந்து அலைமோதின.
அவன் மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து அவளருகே வந்தான். அவனது நிழல் தன் மேல் விழுந்ததை உணர்ந்த தாமரை, தலை நிமிராமல் தன் விரல்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது உள்ளங்கைகள் பயத்தில் வியர்த்துக் கொட்டின.
விஷ்வா சற்றும் தாமதிக்காமல், அவளது எதிரே முழங்காலிட்டு அமர்ந்தான். தன் நீண்ட, சூடான விரல்களால் அவளது கைகளைப் பற்றினான். அவனது தீண்டலில் தாமரையின் உடம்பில் ஒரு maபெரும் மின்சார அலை பாய்ந்தது; அவள் லேசாக விம்மினாள்.
“பிங்கி…” என்று அவனது கரகரப்பான, அசாத்திய வசீகரக் குரல் அவளது காதருகே ஒலித்தது. “என்னை நிமிர்ந்து பாரடி என் தேவதையே…”
தாமரை மெல்லத் தன் மலர்க் கண்களை நிமிர்த்தி அவனது முகத்தைப் பார்த்தாள். அவனது கண்களில் தெரிந்த அசுரத்தனமான காதல் அவளை முழுமையாக உருக வைத்தது.
“இனிமே உனக்குன்னு இந்த உலகத்துல யாரும் இல்லைன்னு நினைக்காதேடி. இந்த விஷ்வாவோட ஒவ்வொரு மூச்சும், ஒவ்வொரு துடிப்பும் உனக்கோசரம் மட்டும்தான். உன்னை என் உயிரை விடப் பத்திரமாப் பார்த்துப்பேன். உன்னோட சந்தோஷம்தான் எனக்குப் பெரிய சந்தோஷம்,” என்று உருகியவன், மெல்ல எழுந்து அவளருகே படுக்கையில் அமர்ந்து, அவளது முகத்தைத் தன் கைகளுக்குள் ஏந்திக் கொண்டான்.
அவனது நெருக்கிய மீசையும் தாடியும் அவளது கன்னங்களில் உராய்ந்த அந்த விநாடியில், தாமரைக்கு அடியோடு வெட்கம் தலைதூக்கியது. அவள் தன் முகத்தை அவனது அகன்ற, கதகதப்பான மார்புக்குள் புதைத்துக் கொண்டாள். அவளது சூடான மூச்சுக்காற்று அவனது நெஞ்சுக்கூட்டில் பட்டுத் தெறிக்க, விஷ்வாவின் கட்டுப்பாடு மொத்தமாக உடைந்து போனது.
அவன் அவளது இடையை ஒரே பிடியில் வளைத்துத் தன் வதனத்துடன் இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான். அவளது துப்பட்டாவை மெதுவாகத் தளர்த்தி ஓரமாக வீசியவன், அவளது கழுத்து வளைவுகளில் தன் இதழ்களால் காதலின் முத்திரைகளைப் பதிக்கத் தொடங்கினான். தாமரை சிலிர்த்துப் போய் அவனது தோள்களைத் தன் பிஞ்சு விரல்களால் பலமாக இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.
“விஷ்வா… எனக்குப் பயமா இருக்கு விஷ்வா…” என அவளது இதழ்கள் நடுங்க முணுமுணுக்க…
“நான் இருக்கேன்டி பிங்கி…” என்று அவளது பயத்தைத் தன் முத்தங்களால் போக்க நினைத்தவன், அவளது இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் கவ்விக்கொண்டான்.
அந்த முத்தம் முன்னெப்போதையும் விட ஆழமானதாக, அசுரத்தனமான தவிப்போடு இருந்தது. அவளது கீழ் இதழை ஆசையோடு பருகியவன், அவளது வாய்க்குள் தன் காதலின் அமுதத்தை மொத்தமாக வாரி இறைத்தான். தாமரையும் அதற்கு மேல் தன்னைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாமல், தன் மூன்று வருட ஏகங்களையும், ஏக்கங்களையும் அந்த முத்தத்தின் வழியே அவனுக்குச் சமர்ப்பித்தாள்.
விஷ்வா அவளை அப்படியே அள்ளித் தூக்கிப் படுக்கையின் நடுவே கிடத்தினான். அவளுக்கு மேலே தன் செதுக்கிய உடலால் ஒரு போர்வை போலக் கவிழ்ந்தவன், அவளது முகத்தில் சிதறிக் கிடந்த கூந்தல் இழைகளை ஒதுக்கி, அவளது நெற்றியிலும், மூக்கு நுனியிலும் முத்தமிட்டான். அவளது சுடிதாரின் தையல்கள் அவனது ஆவேசத் தீண்டல்களுக்கு வழிவிட… அந்தப் போர்வையின் தனிமைக்குள் இருவரின் உடல்களும் உயிர்களும் ஒன்றாகப் பின்னிப் பிணைந்தன.
ஏசியின் குளிரையும் தாண்டி இருவரின் தேகமும் காதலின் வெப்பத்தால் தகித்தது. அந்த நள்ளிரவுப் பயணத்தில், எந்தப் பேச்சும் இல்லாமல், வெறும் மூச்சுக்காற்றுகளாலும், மென்மையான முனகல்களாலும், அணைக்க முடியாத அசுரக் காதல் தீயினாலும்… தங்களின் முதலிரவின் maபெரும் காவியத்தைத் தடையின்றித் தொடங்கி, இருவரும் ஒருவரிலொருவர் முழுமையாகக் கரைந்து போயினர்.
அடுத்த மாதத்திலேயே தாமரை கருவானாள். வீட்டில் யாருக்குமே அவளது விஷயம் தெரியாது. ஆனால், மாதம் தனது தங்கைகள், தம்பி படிப்புச் செலவுக்கு விடாமல் பணம் அனுப்புவாள்; வீட்டில் அனைவரிடமும் போனில் பேசுவாள். ரோஜா மட்டும் மாதத்துக்கு ஒருமுறை தனது அக்காவைப் பார்க்க வந்து செல்வாள். அதுவும் கருவாக இருக்கும் அக்காவைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியுமா என்ன?
எல்லாம் நன்றாகவே சென்றது. தாமரையை விஷ்வா ஒரு மகாராணியைப் போலப் பார்த்துக்கொண்டான். தாமரையின் குடும்பத்தில் யாருக்குமே கிடைக்காத ஒரு அன்பும் காதலும் வாழ்க்கையும் விஷ்வாவின் மூலம் அவளுக்குக் கிடைத்தது. விஷ்வாவை ஒரு நொடி பிரிய மனமில்லை அவளுக்கு; விஷ்வா அதற்கும் மேல் இருந்தான். அவனது பிங்கிதான் உலகமே… எளிமையான கணவன் மனைவி வாழும் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
விஷ்வா தாமரையைச் செக்கப் (Checkup) அழைத்துச் சென்றான். அவளின் கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டான். டாக்டர் ஸ்கேன் ரிப்போர்ட்டை (Scan Report-ஐ) உற்றுப் பார்த்துவிட்டு, “ம்ம்… பிஃப்த் மன்த் ஸ்கேன் (5th Month Scan) நல்லா வந்திருக்கு. குழந்தை ஆரோக்கியமா இருக்கு விஷ்வா. தாயும் குழந்தையும் ஆரோக்கியமா இருக்காங்க,” என்றார்.
தாமரை புன்னகையுடன் விஷ்வாவை பார்க்க… “டாக்டர், இப்போ டிராவல் (Travel) பண்ணலாமா? ஊருக்குப் போக வேண்டியிருக்கு,” எனத் தாமரையை ஒரு நொடி பார்த்துவிட்டு விஷ்வா கேட்டான்.
டாக்டர் தீவிரமாக யோசித்துவிட்டு, “லாங் டிராவல் (Long travel) கொஞ்சம் அவாய்ட் (Avoid) பண்ணிக்கலாம் விஷ்வா. ஏன்னா, தாமரைக்கு வாமிட்டிங் சென்ஸ் (Vomiting sense) அதிகமாவே இருக்கு. இப்போதைக்கு வேண்டாம், இன்னும் ரெண்டு மாசம் போகட்டும். எட்டு ஒன்பது மாசத்துல தாராளமா நீங்க கூட்டிட்டுப் போங்க,” என்றார்.
விஷ்வா டாக்டரைப் பார்க்க… “எட்டு மணி நேரப் பயணம் கொஞ்சம் பெருசு, லிட்டில் பிட் ரிஸ்க் (Little bit risk) தான்… இருந்தாலும் பத்திரமாப் போறதா இருந்தா தாராளமா கூட்டிட்டுப் போங்க, ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்லை,” என்றார்.
வீட்டுக்கு வந்ததும் தாமரை விஷ்வாவின் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள். “என்னமா? என்னாச்சு?” என விஷ்வா அவளிடம் கேட்க…
“அதையேதான் நானும் கேட்கிறேன். நீ சரியில்லை விஷ்வா, ஏதோ போல இருக்க? என்னாச்சு உனக்கு?” எனக் கேட்டாள்.
“இல்லை… இல்லை, அது…”
“ப்ச்! சொன்னாத்தானே தெரியும்?” என அவனைக் கட்டியணைத்து முத்தமிட்டாள்.
விஷ்வா தழுதழுத்த குரலில், “அண்ணனுக்கு முன்னாடியே நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன். எனக்கு ரொம்பக் குற்ற உணர்ச்சியா இருக்குடி. நான் அண்ணனைப் பிரிஞ்சு இருந்ததே இல்லை. லவ் பண்ணும்போது உன் கூட ஒன் இயர் ஸ்பெண்ட் (One year spend) பண்ணேன் தான்… பட், நான் எனக்குத் தோணும்போது அண்ணாகூடப் பேசுவேன், அம்மாகூடப் பேசுவேன். அப்போ எனக்குப் பெருசா தெரியலை. ஆனா இப்போ? இந்த ஆறு மாசம் என்னால தாக்குப்பிடிக்க முடியலை… என் அண்ணாதான் எனக்கு எல்லாமே. அவங்களுக்கு என்னை விட்டா யாருமே கிடையாது; 24 மணி நேரமும் விஷ்வா விஷ்வா தான். ஆனா, அப்படி என்மேல் பாசம் வச்சிருக்கிற ரெண்டு பேரையும் விட்டுட்டு…” என்றவன், “அந்த நேரத்துல எனக்கு நீதான் முக்கியமா தெரிஞ்ச! உன்னை விட்டுருந்தா திரும்ப நீ எனக்குக் கிடைச்சிருக்க மாட்டா… எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியலை,” என்றான்.
தாமரைக்குக் கண்களில் நீர் கோர்க்க, அதைத் துடைத்துக்கொண்டவள், “நானும் உங்க யாரையும் பிரிக்கணும்னு நினைக்கலையே விஷ்வா. நீங்க வீட்டுக்குப்போயிட்டு வாங்க,” என்று அவள் தட்டிக்கொடுக்க…
விஷ்வா அவளது கைகளைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டவன், “இன்னும் ரெண்டு மாசம்தானே! உனக்கு ஏழு மாசம் ஆகட்டும், நம்ம போலாம். உங்க வீட்லயும் சொல்லிடலாம். அங்கே கண்டிப்பா அண்ணா என்னை வேண்டாம்னு சொல்ல மாட்டான். அதேபோல நீ மாசமா இருக்க… எங்க அண்ணாவுக்கு நான்தான் இஷ்டம், என்மேல் கண்டிப்பா கோபம் இருக்காது; எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு,” என்று தீர்க்கமாகக் கூறினான்.
“ஆமா விஷ்வா,” என்று சொன்ன தாமரைக்கு ஏதோ நெருடலாகவே இருந்தது. ‘சத்யமூர்த்தி தன்னை விஷ்வாவுடன் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்; என்றைக்கும் நான் அந்நியன்தான்’ எனத் தோன்றிக்கொண்டிருந்தது. ஏழு மாதம் நிறைவடைய இன்னும் இரண்டு நாட்களே இருந்த நிலையில், விஷ்வா அவனது காரில் தாமரையுடன் ஊருக்குக் கிளம்பினான்.
அப்பொழுதுதான் அந்தப் பெரும் விபத்து ஏற்பட்டது! இரவு நேரத்தில் பைப்பாஸில் (Bypass-ல்) விஷ்வா தெளிவாகத்தான் ஓட்டிச் சென்றான். எதிரில் பெங்களூரில் இருந்து சென்னை வந்துகொண்டிருந்த லாரி, காரில் மோதியதில் பெரும் விபத்துக்குள்ளானது.
இங்கே நிகழ்காலத்தில்…
“தாமரை!!” எனக் கத்திக்கொண்டே படுக்கையில் இருந்து திடுக்கிட்டு எழுந்தான் விஷ்வா!
* (தொடரும்…)
