ஈகோ பிடிச்சவனின் இதய தேவதை

Epi -6 

“பொள்ளாச்சியா? அதுவும் சாங்சுவரிக்கா? ஆர் யூ அவுட் ஆஃப் யுவர் மைண்ட், மிஸ் சாவித்ரி?” சத்யமூர்த்தியின் குரலில் அதிர்ச்சியும் கோபமும் சமஅளவில் கலந்திருந்தன. “என் பையன் நாலு செவத்துக்குள்ளேயே இவ்வளவு மூர்க்கமா நடந்துக்கிறான். அவனைப் போய் காட்டுக்குள்ள கூட்டிட்டுப் போறேன்னு சொல்றீங்க? அங்கே ஏதாவது அசம்பாவிதம் நடந்தா யார் பொறுப்பு?”

சாவித்ரி சற்றும் அசராமல், தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

“மிஸ்டர் சத்யமூர்த்தி, விவானுக்கு இப்போ தேவைப்படுறது நாலு செவத்துக்குள்ள அடைபடுற தனிமை இல்லை. கார்ட்டூன் உலகத்தை விட நிஜ உலகம் எவ்வளவு பெருசுன்னு அவனுக்குப் புரிய வைக்கணும். பறவைகளோட சத்தமும், விலங்குகளோட அசைவுகளும் அவனோட கவனத்தை (Attention span) அதிகப்படுத்தும். ஒரு அப்பாவா உங்களால வர முடியலைன்னா சொல்லுங்க, நானும் ராஜேஷும் விவானைக் கூட்டிட்டுப் போறோம்,” என்றாள் சவாலாக.

அவளின் கடைசி வார்த்தை சத்யமூர்த்தியின் ஈகோவைத் தொட்டுவிட, “யார் சொன்னது என்னால வர முடியாதுன்னு? வந்த ரெண்டு நாள்ல உடனே என் பையனைத் தனியா உன்கூட அனுப்ப விருப்பமில்லை, வரேன்!” என்றவன், “ஆனா ஒண்ணு, அங்கே விவான் ஏதாவது பிரச்சனை பண்ணுனா, அப்போ இருக்கு உனக்கு… நீ பெட்டியைப் கட்டுற நாள் கூட அதுவாத்தான் இருக்கப் போகுது,” என்றான் கறாராக.

“டீல்!” என்று ஒற்றை வார்த்தையில் முடித்தாள் சாவித்ரி.

மறுநாள் காலை, சத்யமூர்த்தியின் சொகுசு கார் பொள்ளாச்சியை நோக்கிப் பறந்தது. காரின் முன் சீட்டில் சத்யமூர்த்தி அமர்ந்திருக்க, பின் சீட்டில் விவானுடன் சாவித்ரி அமர்ந்திருந்தாள்.

‘எங்கே போறோம்?’ எனச் சைகையாகக் கேட்டான் விவான்.

உடனே சாவித்ரி ஒரு ஸ்டிக்கர் பேப்பரை எடுத்துக்காட்டியவள், “இந்த அனிமல்ஸ் (Animals) எல்லாத்தையும் பார்க்கப் போறோம்,” எனக் காட்டினாள்.

விவான் புருவம் சுருக்கி யோசிக்க, “அங்கே போனால் உனக்கே தெரியும் கண்ணா,” என்று கூறியபடி அவனுடன் பேசிக்கொண்டே சென்றாள். காரில் வரும் வழியெங்கும் விவான் ஜன்னல் வழியே தெரிந்த மரங்களையும், தூரத்திலே மேய்ந்து கொண்டிருந்த மாடுகளையும் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டே வந்தான்.

பொள்ளாச்சி சாங்சுவரிக்குள் கார் நுழைந்தபோது, குளிர்ந்த காற்றும், अडர்ந்த மரங்களின் நிழலும் அவனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான அமைதியை ஏற்படுத்தின. காரை விட்டு இறங்கியதும், சாவித்ரி விவானின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். சத்யமூர்த்தி சற்றுத் தள்ளியே, தன் கறுப்புக் கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்து அவர்கள் இருவரையும் கவனித்தபடி நடந்து வந்தான்.

அப்போது, தூரத்தில் ஒரு மான் கூட்டம் துள்ளி ஓடியது. அதைப் பார்த்ததும் விவான் துள்ளிக் குதித்தான். அவனது முகத்தில் கள்ளமில்லாத ஒரு சிரிப்பு மலர்ந்தது. அவன் சாவித்ரியின் கையை உலுக்கி, அந்த மான்களை நோக்கித் தன் பிஞ்சு விரலைக் காட்டினான்.

“ஆமா விவான்! அது மான்… மா-ன்…” என்று சாவித்ரி மெதுவாக, ஒவ்வொரு எழுத்தாக உச்சரித்துக் காட்டினாள்.

விவான் தன் உதடுகளைக் குவித்து, ஏதோ சொல்ல முயன்றான். அவனால் வார்த்தைகளை முழுமையாக உச்சரிக்க முடியாவிட்டாலும், “மா… மா…” என்று ஒலிகளை எழுப்ப முயன்றான்.

இதைக் கேட்டுக்கொண்டே பின்னால் வந்த சத்யமூர்த்தியின் நடை அப்படியே நின்றது. அவனது நெஞ்சுக்கூட்டிற்குள் ஏதோ ஒரு பாரம் சட்டென்று இறங்குவது போல இருந்தது. ஐந்து வருடங்களாக அவனது காதுகள் ஏங்கிய அந்த mழலை ஒலியின் ஆரம்பம், இன்று இந்த அடர்ந்த காட்டுக்குள்ளே கேட்கத் தொடங்கியிருந்தது. அவனையறியாமல் அவனது கண்களில் ஒரு சிறு ஈரம் அரும்பியது.

சாவித்ரி சத்யமூர்த்தியைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்; சத்யமூர்த்தி தலையைக் கோதிக்கொண்டு வேறு புறம் திரும்பித் கொண்டான்.

மதியம் உணவிற்காக அங்கிருந்த ஒரு மரத்தடி நிழலில் அமர்ந்தார்கள். சாவித்ரி வீட்டிலிருந்து கட்டிக்கொண்டு வந்திருந்த எலுமிச்சை சாதத்தை விவானுக்குத் தன் கையால் ஊட்ட முயன்றாள். ஆனால், விவான் எப்போதும் போலப் பிடிவாதம் பிடித்து முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான். தனக்கு ஐபேட் வேண்டும் என்பது போலச் சைகை செய்தான்.

“விவான், மொபைல் பார்த்தாத்தான் சாப்பிடுவேன்னு அடம் பிடிக்கக் கூடாது. இந்தா பாரு, நீ இப்படி குறும்பு பண்ணா புலி வீட்டுக்கு வந்திடும். அதுக்கு எவ்ளோ பல்லு இருக்கு தெரியுமா?” என கொஞ்சம் பயமுறுத்தினாள்.

“மிஸ் சாவித்ரி, அவன் அடம் பிடிச்சா விட்டுடுங்க. வீட்டுக்குப் போய் ஜூஸ் குடிச்சுப்பான். இப்படி கம்பல் (Compel) பண்ணி ஊட்டி விடாதீங்க… அவனை கன்டினியூஸா (Continuously) டார்ச்சர் பண்ணாதீங்க,” என்று சத்யமூர்த்தி குறுக்கிட்டான்.

“மிஸ்டர் சத்யமூர்த்தி, இங்கே நான் தான் கேர் டேக்கர்,” என்று சாவித்ரி அவனை அடக்கினாள்.

அங்கிருக்கும் சில பெற்றோர்கள் அவர்களின் குழந்தைக்கு ஊட்டி விடுவதைப் பார்த்த விவான், சத்யமூர்த்தி மற்றும் சாவித்ரி இருவரையும் பார்த்துவிட்டு, சாவித்திரியின் மடியில் வந்து அமர்ந்துகொண்டு சமத்தாகச் சாப்பிட்டான்.

இதைப்பார்த்த சத்யமூர்த்திக்கு வியப்பு தாங்கவில்லை. வீட்டில் உண்பதற்கே போர்க்களம் நடத்தும் விவான், இன்று சாவித்ரியின் கையில் அமைதியாகச் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தபோது, அவளுக்குள் இருக்கும் அந்த மகாசக்தி என்னவென்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. அவளது அடங்காத பிடிவாதத்திற்குப் பின்னால், அளவிட முடியாத ஒரு தாய்மை ஒளிந்திருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

அதே சமயம், சத்யமூர்த்தியின் போன் மீண்டும் அடித்தது. இந்த முறை அழைத்தது ராஜேஷ் இல்லை; அவனது அம்மாவின் இதயத் துடிப்பைக் கண்காணிக்கும் குடும்ப மருத்துவர்.

“ஹலோ பாஸ்… அர்ஜென்ட் எமர்ஜென்சி! நம்ம கலாவதி அம்மாவுக்கு பிளட் பிரஷர் (Blood Pressure) ரொம்ப அதிகமாயிடுச்சு. அவங்க மயக்க நிலைமைக்கு போயிட்டாங்க. உடனே அவங்களை சிட்டி ஹாஸ்பிட்டலுக்கு ஷிஃப்ட் பண்ணனும். நீங்க கிளம்பி வாங்க!”

மருத்துவர் சொன்ன வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், சத்யமூர்த்தியின் கையில் இருந்த போன் நழுவித் தரையில் விழுந்தது. அவனது முகம் வெளுத்துப் போனது.

“அம்மா…” என்று பதட்டத்துடன் கத்தினான் சத்யமூர்த்தி.

“என்ன ஆச்சு சார்?” எனச் சாவித்ரி சட்டென்று எழுந்தாள்.

“அம்… அம்மாவுக்கு உடம்பு முடியலை… ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிட்டுப் போயிருக்காங்க…” என்று சத்யமூர்த்தி தட்டுத்தடுமாறினான். எத்தனையோ பிரச்சனைகளை ஒற்றை ஆளாக முடித்தவன், இன்று தன் தாயின் நிலையை நினைத்து ஒரு குழந்தையைப் போல உடைந்து நின்றான்.

“ராஜேஷ்! காரை எடுங்க! சீக்கிரம்!” என்று சாவித்ரி சத்தமாகப் பணியாளர்களை ஏவினாள்.

காரில் திரும்பும் போது, சத்யமூர்த்தி தன் தலையில் கைகளை வைத்தபடி அமர்ந்திருந்தான். அவனது ஒட்டுமொத்த உலகமும் சரிந்து விழுவது போல இருந்தது. தம்பி விஷ்வா ஏற்கனவே கோமாவில் இருக்கிறான்; இப்போது அம்மாவும்…

விவான் சத்யமூர்த்தியின் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாக அவனது அருகில் சென்று, அவனது விரல்களைத் தன் பிஞ்சு கைகளால் பற்றிக் கொண்டான். தன் தந்தையின் சோகத்தை அந்தப் பிஞ்சு உள்ளம் உணர்ந்து கொண்டது போல!

கார் சிட்டி மருத்துவமனையின் வாசலில் வந்து நின்றது. சத்யமூர்த்தி காரில் இருந்து இறங்கி தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவை (ICU) நோக்கி ஓடினான். அவனுக்குப் பின்னால் விவானைத் தூக்கிக்கொண்டு சாவித்ரியும் ஓடினாள்.

அங்கே மருத்துவர்கள் கலாவதிக்குத் தீவிர சிகிச்சை அளித்துக் கொண்டிருந்தனர். சிறிது நேரத்திற்குப் பின் வெளியே வந்த மருத்துவர், சத்யமூர்த்தியைப் பார்த்து, “ஸாரி சத்யமூர்த்தி… கலாவதி அம்மாவோட கண்டிஷன் ரொம்ப கிரிட்டிக்கலா (Critical) இருக்கு. அவங்க உடம்பு எந்த மெடிசினுக்கும் சப்போர்ட் பண்ணலை. அவங்க மனசுல ஏதோ ஒரு பெரிய கவலை இருக்கு; அதுதான் அவங்களோட பிபியை ஏத்திக்கிட்டே இருக்கு. இந்த நிலைமை நீடிச்சா…” என்று இழுத்தார்.

சத்யமூர்த்தி அப்படியே தரையில் அமர்ந்துவிட்டான். அவனது கண்கள் கலங்கின.

அப்போது, அங்கே நின்றிருந்த சாவித்ரி, மெதுவாக அந்த ஐசியூ (ICU) அறையின் கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றாள். அவளது கண்கள் கலாவதியின் மேல் பரிதாபமாக விழுந்தன. ஆனால், அவளது சிந்தனை அடுத்த நொடியே, ஐந்து வருடங்களாகக் கோமா நிலையில் படுத்திருக்கும் ‘விஷ்வா’வின் அறை நோக்கிச் சென்றது. சாவித்ரியின் மனதிற்குள் பழிவாங்கும் தீ ஒருபுறம் எரிந்தாலும், இப்பொழுது கலாவதியின் நிலை அவளது நெஞ்சைப் பதைபதைக்க வைத்தது.

24 மணி நேரம் கழித்து கண் திறந்த கலாவதியின் முன்னால், சத்யமூர்த்தி வருத்தமும் ஏமாற்றமும் கோபமும் கலந்த தோற்றத்தில், பைத்தியக்காரனைப் போல நின்றிருந்தான்.

“சத்யா!!” என அவர் மெதுவாக அழைக்க…

“உனக்கு என்ன வேணும் என்கிட்டருந்து?” என மோன குரலில் கேட்டான். அவனுக்குப் பின்னால் சாவித்ரி விவானுடன் நின்றிருந்தாள்.

“நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கணும். எனக்கு அப்புறம் விவானைப் பார்த்துக்க யார் இருக்கா?” என அவர் மீண்டும் அழுத்தம் கொடுக்க…

“சரி, செஞ்சுக்கிறேன். ஆனால், நீ சரியாகி வரணும்,” என கையை நீட்டினான்; சத்தியம் செய் என்பதைப் போல…

கலாவதியின் கண்களில் நீர் கோர்க்க, புன்னகையுடன் கையைத் கொடுத்தார்.

சாவித்ரி…?

 * தொடரும்.