Epi -4
சீதா அந்தப் பண்ணை வீட்டை விட்டு வெளியேறிய நொடியிலிருந்தே, அவளுக்குத் தெரியாமல் நான்கு கண்கள் அவளைப் பின்தொடர்ந்தன. வீரா இட்ட கட்டளை அப்படி!
”அண்ணா! யுகன் வந்திருக்காப்டி,” எனச் சொல்லிக்கொண்டே சரவணன் அவ்விடத்திற்கு வந்தான்.
”ம்ம்… பார்த்துக்கிறேன். அப்புறம் சரவணா, ஒரு முக்கியமான விஷயம்,” எனச் சிங்க நாற்காலியில் கால் மேல் கால் போட்டபடி பார்த்தான் வீரா.
”சொல்லுங்க அண்ணா,” எனச் சரவணன் கேட்டுவிட, “அவள் மூச்சு விடுவது கூட எனக்குத் தெரியணும். அவள் யாருக்காவது போன் செய்தாலோ, யாரையாவது சந்தித்தாலோ அடுத்த நிமிடம் எனக்கு ரிப்போர்ட் வரணும்!” என்றான் கர்ஜனை தொனியில்.
”கண்டிப்பாக அண்ணா! நீங்க சொன்னபோல செஞ்சிடறேன்,” எனச் சரவணன் ஆட்களைத் தயார் நிலையில் வைத்திருந்தான்.
வீரா நாற்காலியில் அமர்ந்து தீவிர யோசனையில் இருக்க, உள்ளே வந்த யுகன், “என்ன அண்ணா, ரொம்ப சீரியஸா இருக்கீங்க?” எனக் கேட்டபடி அவன் தோளில் கை வைத்தான்.
வீரா சட்டென்று இயல்புக்கு மாறி, “ஒன்னுமில்லை யுகா, பொலிடிகல் சம்பந்தமான சில நெருக்கடிகள்… சொல்லு, என்ன விஷயம்?” என்றான் தன் கணீர் குரலில்.
”அப்பா, அம்மாவுக்கு வர்ற மாசம் 60-வது கல்யாணம் (மணி விழா) வருது இல்லையா? அதை ரொம்ப விசேஷமா நடத்தணும். இதுல உனக்கு அரசியல் ஆதாயமும் இருக்கு. நம்ம குடும்ப விழாவா மட்டும் இல்லாம, 100 ஜோடிகளுக்கு இலவசத் திருமணம், அப்புறம் வசதி இல்லாத 50 ஏழைப் பெண்களுக்கு வளைகாப்பு (சீமந்தம்) நடத்தி வைக்கலாம்னு ஒரு பிளான். நீங்க என்ன சொல்றீங்க?” என ஆர்வமாகக் கேட்டான் யுகன்.
வீரா சிறிது யோசித்துவிட்டு, “நல்ல விஷயம் தான் யுகா. அம்மாவோட ஆசையும் அதுதான். எல்லா ஏற்பாடுகளையும் கவனிச்சுக்கோ; உனக்கு என்ன தேவையோ எல்லாத்தையும் சரவணன் பக்கத்துல இருந்து பார்த்துக்குவான்,” என்றான் அதிகாரமும் பாசமும் கலந்த குரலில்.
”சரி, அம்மா உன்னை கேட்டுட்டே இருக்காங்க. எப்போ தான் நீ வீட்டுக்கு வரப்போற?” எனப் பாசமாகக் கேட்டான் யுகன்.
”ம்ம்… வரலாம். சரி நீ வா, சாப்பிட்டியா?” எனக் கேட்டபடி யுகனையும் அழைத்துத் தனது தம்பியுடன் மதிய உணவை முடித்தான்.
யுகன் கிளம்பிய பிறகு, வீராவின் முகம் மீண்டும் இறுகியது. அவனது ஆழ்மனதில் நேற்று இரவு நடந்த அந்தச் சம்பவம் முள்ளாய் குத்தியது. அதைவிட, சிறிது நேரத்திற்கு முன்னால் தனக்கு எதிரில் அமர்ந்திருந்த சீதாவின் நினைவுகளில் மொத்தமாக அவனது உணர்வுகள் செயலிழந்து, அவள் பக்கமாக ஈர்த்ததில் அந்த ஆடவன் திண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறான்.
அதற்கு முக்கியக் காரணம், சீதாவின் கழுத்தில் தெரிந்த அந்தப் பல்தடம் தான்! எப்படிப் பார்வையைத் திருப்பினாலும் கூட, கவனம் மொத்தமும் அந்தப் புள்ளிமானை வேட்டையாடியபோது கழுத்தில் கொடுத்த அந்தப் பல்தடத்தின் மேலேயே நிலைக்கிறது. ஆம், அவனுக்கு இந்த ஒரு சிறிய காட்சி மட்டும் நினைவுக்கு வந்துவிட்டது. அதற்கு காரணம் அந்தப் பல்தடத்தைப் பார்த்ததால் இருக்கலாம்.
’மற்ற எதுவும் ஞாபகத்தில் இல்லையா?’ எனக் கேட்டால், ‘இல்லை’ என்பது தான் உண்மை. ‘அப்போ அவளுடன் மீண்டும் ஒருமுறை கட்டிலில் இருந்துவிட்டால் அனைத்தும் நினைவுக்கு வந்துவிடும்… ச்சே! என்ன யோசிச்சுட்டு இருக்கேன்?’ என வேகமாக அவ்விடத்தை விட்டு எழுந்தான் வீரேந்திரன்.
சீதாவுக்குப் பண்ணை வீட்டில் இருந்து கிளம்பிய ஒவ்வொரு நிமிடமும் நடுக்கமாகவே இருந்தது. அந்த நடுக்கம் கொஞ்சம் கூட குறையவில்லை. அப்படி ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்தி இருந்தான் வீரா. வீரேந்திரனைப் பார்த்தாலே உள்ளமெல்லாம் நடுங்கியது. அவனது சிவந்த விழிகள், சிங்க கர்ஜனை போன்ற பேச்சுகள், ஆளுமையான பார்வை, அவனது கம்பீர தோரணை என அவனது ஒவ்வொரு செயலுமே ஆதிக்கத்தை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்க, அவனுக்கு முன்னால் ஒரு முயல் குட்டி போலச் சிக்கித் தவித்தாள் பெண்ணவள்.
”நீ தான் எந்தத் தப்பும் பண்ணலையே? அப்புறம் எதுக்கு இதையெல்லாம் நினைச்சுட்டு இருக்க? இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை. நீ கொஞ்சம் தைரியமா இரு. அந்த சாருக்கு நம்ம மேலே சந்தேகம் இல்லைன்னு தெரிஞ்சுட்டா, அதுக்கு பிறகு நிம்மதி தான்,” எனத் தனக்குத் தானே கூறிக்கொண்டாள்.
அதே நேரம், துப்பட்டாவை இறுக்கமாகக் கழுத்தைச் சுற்றிப் போட்டுப் பல்தடக் காயத்தை மறைத்துக் கொண்டிருந்தவள், புழுக்கத்தின் காரணமாக நிலைக்கண்ணாடியின் முன்னால் அமர்ந்தாள். அவ்விடத்திற்கு கொஞ்சம் பிரைமர் (Primer) மற்றும் ஒப்பனைப் பொருட்கள் கொண்டு மறைக்க முயற்சி செய்தவள், அதில் வெற்றியும் கண்டாள். “அப்பாடா!” என்று பெருமூச்சு விட்டாள்.
வீரேந்திரன் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இன்று தான் வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். “வாடா வா! இப்போதான் வீட்டுக்கு வழி தெரியுதாக்கும்?” எனச் சுதா முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு கூற, “அப்போ நான் வந்தது சுதா ராணிக்கு பிடிக்கல போலயே? சரி சரி, நான் புறப்படுறேன்,” என வீரா கம்பீர குரலில் நமட்டுச் சிரிப்புடன் கூறிக்கொண்டே இரண்டெட்டுகள் வைத்தான்.
”ஓ… போவியாக்கும்? இங்கே போய் பார்!” என மிரட்டல் தொனியில் கேட்டார் சுதா.
”ப்பா… பயமா இருக்கு!” எனத் தனது அன்னையைப் பார்க்க, “சாப்பாடு எடுத்து வைக்கிறேன் வா,” என அவனைக் கையோடு அழைத்துச் சென்றார் உணவு மேஜைக்கு.
யுகன் போன் பேசிக்கொண்டே வந்தவன், “அண்ணா!” எனப் புன்னகையுடன் வந்து அமர்ந்து கொண்டான். “மணி விழா வேலையெல்லாம் எப்படி போயிட்டு இருக்கு?” என மீசையை முறுக்கி விட்டுக்கொண்டே வீரா கேட்டான்.
யுகன் ஒரு வாய் சாப்பிட்டுக்கொண்டே, “அதெல்லாம் நல்லா போயிட்டு இருக்கு அண்ணா. அந்த 100 ஜோடி, அப்புறம் அந்த 50 ஏழைப் பொண்ணுங்க சீமந்தம் விஷயம் எல்லாம் எப்படி அரேஞ்ச் பண்றதுன்னு தெரியல. நீ உன்னோட இன்ஃப்ளூயன்ஸ் (Influence) யூஸ் பண்ணி கொஞ்சம் ரெடி பண்ணு,” என்றான்.
”சரி, சரவணன் கிட்ட சொல்றேன்,” என்ற வீராவின் உணவை வாயில் வைத்தவனுக்குச் சட்டெனச் சீதாவின் எண்ணங்கள் வந்து சென்றன. அதற்குப் காரணம் யுகன் சொன்ன வார்த்தைகள் தான்.
”புதுசா கல்யாணம் பண்ற ஜோடியைக் கூட ரெடி பண்ணிடலாம் போல… ஆனால், இந்த 50 ஜோடி ப்ரெக்னன்ட் லேடீஸை எங்கிருந்து பிடிக்க? எப்படி கேட்க?” என யுகா சொல்லிக்கொண்டே சாப்பிட்டான்.
வீராவின் மண்டைக்குள், ‘ஒருவேளை அன்னிக்கு… அன்னிக்கு…?’ என உணர்வுகள் மொத்தமும் சீதாவையும் அந்த ஹோட்டல் அறையையும் சுற்றி வந்தன. வேகமாக உணவுத் தட்டில் கையை கழுவினான்.
”அண்ணா என்னாச்சு?” என யுகன் திடுக்கிட்டுப் பார்க்க, “என்னடா ஆச்சு வீரா? சாப்பிடப் பிடிக்கலையா? நல்லா இல்லையா?” எனச் சுதாராணி கேட்டுக்கொண்டே அருகில் வர, வீரா மேஜையைத் தட்டிக்கொண்டு எழுந்தான்.
”எனக்கு முக்கியமான வேலை இருக்கு, நான் வர்றேன்,” எனச் சென்றுவிட்டான். ஒரு நொடி கூட அவன் அங்கு நிற்கவில்லை.
சுதாராணி அதே இடத்தில் நின்று போகும் தன் மகனைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, “மா…” எனத் தோள்களில் கை போட்டுக்கொண்டான் யுகன்.
சுதாராணியின் கண்களில் நீர் வழிய, “எப்படி காலில் சுடு தண்ணி ஊத்தினா போல போறான்? வீட்டுக்குச் சரியா வரதில்லை. யார்கிட்டயும் ஒரு வார்த்தை பேசுறது இல்லை… இப்படி எந்த உணர்வும் இல்லாம சுத்திட்டு இருக்கான்,” என விம்மினாள்.
”மா, எல்லாமே சரியாகிடும்… அண்ணனுக்கு ஒரு கல்யாணம் பண்ணிடலாம்,” என யுகேந்திரன் ஆறுதல் கொடுத்தான்.
”மணி விழா எதுக்குக் கொண்டாடுவாங்க தெரியுமா? எப்படி கொண்டாடுவாங்கன்னு தெரியுமாடா? வாழ்க்கையில் எல்லா சந்தோஷத்தையும், சுக துக்கங்களையும் தாண்டிய பிறகு… ‘கையைக் கோர்த்து ஒற்றுமையா, உறுதுணையா கடந்து வந்திருக்கோம்’ அப்படின்னு, தான் பெத்த மக்களோட, அவங்களோட குழந்தைகளோட இப்படி எல்லாரும் நிறைஞ்சு இருக்கிற ஒரு காட்சியைப் பார்த்துப் பூரிச்சுப் பண்ணிப்பாங்க. ஆனால், எனக்கும் உங்க அப்பாவுக்கும் அந்தப் கொடுப்பினை இல்லை,” என்றார் சுதாராணி கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டே.
”மா, அப்படி நினைக்காதீங்க… எல்லாமே சரியாகிடும். மணி விழாவுக்கு எல்லாரையும் இன்வைட் (Invite) பண்ணியிருக்கோம். அதுல அண்ணாவுக்கு ஏத்த பொண்ணை நீ பாரு; அடுத்த முகூர்த்தத்திலேயே கல்யாணம் வச்சிடலாம்,” என்றான்.
”நிஜமாவா?” என அப்பாவியாகக் கேட்டார் சுதாராணி.
”ம்ம்…” எனத் தன் கண்ணைச் சிமட்டினான் யுகேந்திரன்.
பண்ணை வீட்டின் ஜன்னல் பக்கம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் வீரா. அவனது கைகள் இறுக்கமாக மார்புக்குக் குறுக்காகக் கட்டப்பட்டிருந்தன. அவனது பார்வை தீவிரமாக இருந்தது.
”அண்ணா, வீட்டுக்கு போறேன்னு சொன்னீங்களே… என்னாச்சு?” எனக் கேட்டபடி சரவணன் வந்து சேர்ந்தான்.
”சரவணன், அவளை வரச் சொல்லு. அதே நேரம் நம்ம ஃபேமிலி டாக்டரையும் பண்ணை வீட்டுக்கு வரச் சொல்லு. யாருக்கும் சந்தேகம் வரக்கூடாது,” என உத்தரவிட்டான்.
”அண்ணா!” எனச் சரவணன் புரியாமல் கேட்க, “சீதாவை கூட்டிட்டு வா!” என வீரா கர்ஜனையுடன் உத்தரவிட, “இதோ அண்ணா, இப்ப… இப்பவே போறேன்,” எனப் புறப்பட்டான் சரவணன்.
வேலை முடிந்து களைப்பாக ஹாஸ்டல் திரும்பினாள் சீதா. அவள் ஹாஸ்டலின் நுழைவு வாயிலில் நுழைய முற்படும் நேரம், அங்கே நான்கு குண்டர்களோடு சரவணன் நின்றிருந்தான்.
சீதாவின் முகத்தில் வியர்வை படபடவெனச் சரிய, ‘அதுக்குள்ள நான் என்ன பண்ணேன்? நேத்து தானே எல்லாத்துக்கும் விளக்கம் கொடுத்திட்டு வந்தேன். அதுக்குள்ள என்னாச்சு?’ என அவளது கால்கள் தரையில் ஊன்றிக்கொண்டன. நகர மறுத்தன.
சரவணன் அசாதாரண குரலில், “வீரேந்திரன் சார் உங்களை வரச் சொன்னார்,” என்ற ஒற்றை வார்த்தையைச் சொல்ல, அவளது ரத்தம் உறைந்தது.
’அய்யகோ… மீண்டும் அந்தப் பண்ணை வீடு… மீண்டும் அந்த ராட்சசப் பார்வை!’
”எதுக்கு?” எனத் தந்தியடிக்கச் சீதா கேட்க, “வந்து அண்ணாகிட்ட கேளுங்க,” எனச் சொல்லியபடி காரின் கதவைத் திறந்துவிட்டான் சரவணன்.
சீதா…?
தொடரும்…
