ஈகோ பிடிச்சவனின் இதய தேவதை

Epi -17

“டேய் ராஜேஷ்! அந்தப் பொண்ணு யாருன்னு விசாரிச்சியாடா?” என மிகுந்த ஆர்வத்துடன், மூச்சிரைக்க அரக்கப்பரக்க ஓடிவந்தான் விஷ்வா.
ராஜேஷ் அவனை மேலும் கீழும் ஆச்சரியமாகப் பார்க்க… விஷ்வா தன் முகத்தை வேறுபுறம் திருப்பிக்கொண்டு, “ப்ச்… என்னடா? கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லு?” என லேசான அதட்டலுடன் கேட்டான்.
“தம்பி விஷ்வா… உங்க அண்ணன் சத்யமூர்த்திக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகும் தெரியுமா? அவர் இந்த மெட்ராஸ்ல எந்தப் பொண்ணையும் உங்களை நெருங்க விட மாட்டார்,” என ராஜேஷ் எச்சரிக்கையாகக் கேட்க…
“நான் கேட்ட விவரம் இது இல்லையேடா!” என விஷ்வா அவனது கார்ப்பரேட் பாணியை உதறி, தன் காந்தக் கண்களால் நண்பனை கடுப்புடன் பார்த்தான்.
“ஹான்… அதெல்லாம் விசாரிச்சாச்சு. அந்தப் பொண்ணு பேரு தாமரைச்செல்வி. EEE டிபார்ட்மெண்ட் (Department). பக்கா மெரிட் சீட்ல (Merit Seat) கோயம்புத்தூர்ல இருந்து படிக்க வந்திருக்கா,” என்றான் ராஜேஷ்.
“ஓ… கோயம்புத்தூரா? அப்போ அவளோட ஊருக்கும் என்னோட ஈரோட்டுக்கும் நடுவுல திருப்பூர் மட்டும்தான் இருக்கு!” என்றான் விஷ்வா, தன் வசீகர உதடுகளில் ஒரு துள்ளலான புன்னகையை ஏந்தி.
“திருப்பூர் மட்டுமில்லடா விஷ்வா… கூடவே உங்க அண்ணன் சத்யமூர்த்தியும் ஒரு பெரிய பாறையா நிப்பார்!” என ராஜேஷ் கூற…
“போடா!” என்றவன், தாமரையை எப்படியாவது மடக்க வேண்டும் என்ற ஒற்றைக் குறிக்கோளுடன் காலேஜ் நோக்கிப் புறப்பட்டான்.
“இது எங்கே போய் முடியுமோ தெரியலையே…” என ராஜேஷ் பெருமூச்சு விட…
“நிச்சயமா கல்யாணத்துல தான் मச்சி முடியும்! வா मச்சி!” எனத் தன் நண்பனைத் தரதரவென்று இழுத்துக்கொண்டு கல்லூரி மைதானத்திற்குள் நுழைந்தான் விஷ்வா.
அன்றிலிருந்து, விஷ்வாவின் ஒட்டுமொத்த உலகமும் தாமரையைச் சுற்றியே சுழலத் தொடங்கியது. அவள் எங்கே செல்கிறாள், என்ன செய்கிறாள் என்பது அவனது காந்தக் கண்களுக்கு அத்துபடியாகிப் போனது.
அவள் பகுதி நேரமாக வேலை செய்யும் அந்த ஆடம்பரமான காபி ஷாப்பிற்கு (Coffee Shop) விஷ்வா தினமும் செல்லத் தொடங்கினான். கல்லூரி வகுப்புகள் முடிந்த அடுத்த நிமிடம், அவனது கார் அந்த காபி ஷாப்பின் வாசலில் வந்து நிற்கும். ஒரு ஓரமாக அமர்ந்துகொண்டு, கரும்பச்சை நிற யூனிஃபார்மில் காபி தயாரிக்கும் தாமரையை வர்ணனையாக ரசித்துப் பார்ப்பான். அவளது மாநிறத்து அழகும், வேலை செய்யும்போது அவளது நெற்றியில் அரும்பும் வியர்வை துளிகளும், எதற்கும் அசையாத அந்தத் தீர்க்கமான கண்களும் அவனது கார்ப்பரேட் இதயத்தை ஏதோ செய்தன.
அவள் காபியைக் கொண்டு வந்து வைக்கும்போது, “தேங்க்ஸ் தாமரை! நீ போடுற காபியை விட, உன்னோட இந்தத் திமிரான பார்வை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு,” என விஷ்வா தன் வசீகரக் குரலில் வம்பிழுப்பான்.
ஆனால், தாமரையோ அவனது வார்த்தைகளை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காமல், பில் ரசீதை அவனது மேசையின் மேல் ‘டக்’ என்று வைத்துவிட்டு, அவனைத் திரும்பிப் பார்க்கக் கூடச் செய்யாமல் விறுவிறுவென்று கவுண்ட்டரை நோக்கி நகர்வாள். அவளது இந்த அசாத்திய அலட்சியம் விஷ்வாவிற்குள் காதலை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.
காபி ஷாப் மட்டுமல்ல… தாமரை கல்லூரி நூலகத்திற்குச் (Library) செல்லும் நேரத்தையும் விஷ்வா துல்லியமாகக் குறித்து வைத்திருந்தான். அவள் அமைதியாகப் புத்தகங்களை எடுத்துக் கொண்டு மேசையில் அமரும் போது, அவளுக்கு நேர் எதிர் இருக்கையில் வந்து அமர்ந்து கொள்வான். தாமரை இன்ஜினியரிங் புத்தகங்களை உற்றுப் பார்ப்பாள்; இவனோ, அவளது அடர்ந்த சுருள் கூந்தலையும், அவளது கூர்மையான நாசியையும் இமைக்காமல் ரசித்துக் கொண்டிருப்பான். அவளது கவனத்தைக் கலைப்பதற்காகத் தன் கைகளில் இருக்கும் பேனாவை மேசையின் மேல் தட்டுவான்.
தாமரை எரிச்சலுடன் தன் புருவங்களைச் சுருக்கி, “மிஸ்டர்! இது லைப்ரரி. இங்கே படிக்க வர்றவங்களை டிஸ்டர்ப் (Disturb) பண்ணாதீங்க. உங்களுக்குப் படிப்பு வரலன்னா வெளியே போங்க!” என மிகக் கடுமையான குரலில் எச்சரித்தாள்.
விஷ்வா அவளை விழுங்கும் பார்வையுடன், “டெய்லி நானும் படிக்கத்தான் மேடம் வர்றேன். இது லைப்ரரி மேடம், கத்தாதீங்க,” என அவளையே மடக்க, உடனே தன் புத்தகப் பையைத் தூக்கிக்கொண்டு அந்த இடத்தை விட்டே நகர்ந்தாள்.
அவள் வார இறுதி நாட்களில் காலை ஆறு மணிக்கே எழுந்து, விடுதிக்கு அருகில் இருக்கும் அந்தப் பழைய பிள்ளையார் கோவிலுக்குச் செல்வதைக் கூட விஷ்வா விட்டு வைக்கவில்லை. எண்ணெய் போட்டு வாரி முடித்த ஒற்றைச் சடையுடனும், எளிய பருத்திப் புடவையுடனும் தாமரை கோவிலின் பிரகாரத்தைச் சுற்றி வரும்போது, அங்கே பட்டு வேட்டி சட்டை அணிந்து கொண்டு, நெற்றியில் திருநீறுடன் வந்து நிற்பான் விஷ்வா.
சூரியனின் இளங்கதிர்கள் அவளது வதனத்தில் பட்டுப் பிரகாசிப்பதை, மரத்தின் பின்னால் ஒளிந்து நின்று ஒரு ஓவியத்தைப் போல ரசிப்பான். “விநாயகரே! என்னோட குளத்துல தாமரை வச்சிருக்கேன், அது என்னை பார்க்கவே மாட்டேங்குது. நான் டெய்லி என் தாமரைகிட்ட பேசுறேன், சிரிக்கிறேன்; ஆனால் அதுமட்டும் இன்னும் என்னை பார்த்து மொட்டா முறைச்சு நிக்குது. நீங்க மனசு வச்சு என் தாமரையை கொஞ்சம் மனசு இறங்கி வரச் சொல்லுங்க. நிச்சயம் உங்களுக்குச் சர்க்கரைப் பொங்கல், கொழுக்கட்டை ரெடி பண்றேன்,” எனத் தாமரைக்குக் கேட்கும் குரலில் கூறினான்.
ஆனால் அன்றிலிருந்து தாமரை அந்தப் பிள்ளையார் கோவிலுக்கு வருவதையே நிறுத்திக் கொண்டாள். விஷ்வாவிற்கு மிகவும் ஏமாற்றமாகப் போனது. நாட்கள் வாரங்களாகி, வாரங்கள் மாதங்களாக உருண்டோட… இப்படியே ஒரு வருடம் ஓடி மறைந்தது!
கல்லூரியின் அடுத்த கல்வி ஆண்டு தொடங்கியது. விஷ்வா இப்போது இன்ஜினியரிங் மூன்றாம் ஆண்டுக்குச் செல்ல, தாமரை தன் அசாத்திய உழைப்பினால் முதலாண்டில் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று இரண்டாம் ஆண்டிற்குள் கால் பதித்தாள்.
இரண்டாம் ஆண்டு பாடங்கள் (Core Subjects) மிகவும் கடினமாக இருக்க, தாமரை எப்போதும் போலத் தன் வறுமையின் சூழலால் தனியாகப் புத்தகங்களை வாங்கிப் படிக்க முடியாமல் திணறினாள். அந்த நேரத்தில் தான், அவளது வகுப்பில் படிக்கும் அரவிந்த் என்ற மாணவன் அவளுக்குப் படிப்பில் உதவ முன்வந்தான். அவனும் ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்துப் பையன் என்பதால், தாமரையால் அவனுடன் இயல்பாகப் பழக முடிந்தது. இருவரும் கல்லூரி நூலகத்தின் ஓரத்தில் அமர்ந்து, வரைபடங்களையும் கணக்குகளையும் விவாதித்து, ஒன்றாகப் படிக்கத் தொடங்கினர்.
தாமரை முதன்முறையாக ஒரு ஆண் மகனிடம் சிரித்துப் பேசுவதும், அவனோடு அமர்ந்து படிப்பதுமான செய்திகள், விஷ்வாவின் காதுகளுக்குச் சென்றடைந்த அடுத்த நொடி… அவனது கார்ப்பரேட் ரத்தமும், காதல் மன்னன் என்ற கர்வமும் ஒன்றாகக் கலந்து கொதித்து வெடித்தன. தாமரையும் அரவிந்தும் வெறும் நண்பர்கள் மட்டுமே, அவர்கள் இருவருக்கு நடுவிலும் தவறாக எதுவுமில்லை என நமக்குத் தெரியும்; ஆனால் விஷ்வா… அவன் தான் மூச்சுக்கு முன்னூறு முறை “தாமரை, தாமரை” என அர்ச்சித்துக் கொண்டிருக்கிறானே, அவன் அல்லாமல் ஒரு அந்நிய ஆடவனுடன் அவள் பேசுகிறாள் எனத் தெரிந்தால் சும்மா விடுவானா அவன்? கைவரிசையைக் காட்டிவிட்டான்.
அன்று மாலை, கல்லூரி வளாகத்தின் பின்புறம் இருந்த அந்த அமைதியான வராந்தாவில் அரவிந்திடம் சந்தேகங்களைக் கேட்டுவிட்டுத் தனியாக விடுதி நோக்கி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள் தாமரை. திடீரென்று புயல் போல அவளது முன்னால் வந்து வழிமறித்து நின்றான் விஷ்வா! அவனது காந்தக் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்திருந்தன. அவனது கார் சாவி அவனது கைகளில் இறுக்கமாக மூடப்பட்டிருந்தது.
“மிஸ்டர், வழிவிடுங்க! எனக்கு நேரமாச்சு!” என்று தாமரை தன் தீர்க்கமான குரலில் எச்சரித்தாள்.
ஆனால், விஷ்வா அவளது பேச்சைக் காதில் வாங்காமல், அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்து, “யார் அவன் பிங்கி (Pinky)?” என்று தன் கரகரப்பான குரலில் கத்தினான்.
தாமரையின் கண்கள் அகல விரிந்தன; எவ்வளவு தைரியம் இருந்தால் ‘பிங்கி’ என அழைப்பான்? உள்ளுக்குள் கோபம் அதிகரிக்க, மூக்கு புடைக்க அவனைப் பார்த்தவள், “யாருன்னு கேட்க உங்களுக்கு எந்த ரைட்ஸும் (Rights) இல்லை! என் வழியை விடுங்க!” என்று தாமரை விறுவிறுவென்று நகரப் பார்க்க…
“ஹே, நான் கேட்கிறேன்டி! இந்த விஷ்வா கேட்கிறேன்!” என்று ஆக்ரோஷமாகக் கத்தியவன், ஆத்திரத்தின் உச்சத்துக்கே சென்று, அவளது மென்மையான கையை முதன்முறையாகத் தன் வலுவான, இரும்பு போன்ற கரங்களால் பாய்ந்து இறுகப் பற்றினான்.
அந்தத் தீண்டல்… தாமரையின் தேகமெங்கும் ஒரு maபெரும் அதிர்ச்சியைப் போக்கியது.
“விடுங்க! கையை விடுங்க!” என்று தாமரை வலியாலும் கோபத்தாலும் துடித்தாள்.
“இந்த ஒரு வருஷமா நான் உன் பின்னாடி வர்றது உனக்குத் தெரியாதா? என்னை பார்க்காத நீ, நேத்து வந்த அந்த அரவிந்த்கூட உட்கார்ந்து சிரிச்சுப் பேசுவியா?” என்று அவளது கையை இன்னும் இறுக்கினான் விஷ்வா.
தாமரையின் கோபம் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது. தன் ஒட்டுமொத்தப் பலத்தையும் திரட்டியவள், அவனது கையை முரட்டுத்தனமாக உதறித் தள்ளியதோடு, விஷ்வாவின் मார்பில் தன் இரு கரங்களையும் வச்சுப் பலமாக முட்டி, அவனைப் பின்னோக்கித் தள்ளிவிட்டாள்! அவளது அசாத்திய வேகம் விஷ்வாவையே இரண்டு அடி பின்வாங்கச் செய்தது.
அப்பொழுதுதான் விஷ்வா சுய நினைவுக்கு வந்தான். அதீத கோபத்தில் தான் என்ன செய்கிறோம் எனத் தெரியாமல் அவளின் கையைப் பற்றி இருந்தான். அதற்கு வருத்தம் கொண்டவன், “தாமரை, ப்ளீஸ் (Please) டி பிங்கி… நான் ஏதோ கோபத்துல…” என்று அவன் ஆரம்பிக்க…
“ச்சீ!! உங்களோட பேச்சும் எனக்குப் பிடிக்கலை, நீங்களும் எனக்குப் பிடிக்கலை. நீங்க நினைக்கிறது என்கிட்ட நடக்காது. நீங்க நினைக்கிற மாதிரியான பொண்ணு நான் இல்லை. இனிமே என் பின்னாடி வர்ற வேலையை வச்சுக்காதீங்க!” என்று எச்சரித்துவிட்டு, அங்கிருந்து விடுதி நோக்கி அழுதுகொண்டே ஓடினாள் தாமரை.
விஷ்வா அதே இடத்தில் நின்றுவிட்டான். தான் செய்தது மிகப்பெரிய தவறு எனத் தெரிந்தது.
மறுநாள் காலை… கல்லூரிக்கு வந்த தாமரைக்கு ஒரு மாபெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. வகுப்பறைக்குள் நுழைந்த அரவிந்த், தாமரையின் முகத்தைக் கூடப் பார்க்காமல் வேறு பக்கமாகத் தன் இடத்தை மாற்றிக் கொண்டான்.
தாமரை பதட்டத்துடன் அவனருகில் சென்று, “அரவிந்த், என்னாச்சு? நேத்து பார்த்த மேத்ஸ் (Maths) சம்ல ஒரு டவுட்…” என்று கேட்க…
அரவிந்த் பயத்தில் நடுங்கிய குரலில், “தாமரை… ப்ளீஸ், இனிமே என்கிட்ட பேசாதே. நான் ஏழைப் பையன், கஷ்டப்பட்டுப் படிக்க வந்திருக்கேன். உங்க விஷ்வா யாருன்னு எனக்குத் தெரியும். அவரோட ஆளுமைக்கு முன்னாடி என்னால நிக்க முடியாது. என் குடும்பத்தை நினைச்சா எனக்குப் பயமா இருக்கு தாமரை,” என்று கெஞ்சிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.
காரணம்… விஷ்வா இல்லை, அவனது நட்புப் பட்டாளங்கள் நேற்று இரவே தன் அதிகாரத்தால் அரவிந்தை மிரட்டி, தாமரையின் பக்கமே வரக்கூடாது என்று கட்டளையிட்டிருந்தார்கள். இதனால் தாமரைக்கு விஷ்வாவின் மேல் இருந்த வெறுப்பு இப்போது மலையாக உயர்ந்தது. ஆனால், அவளது தன்மானம் அவளை விஷ்வாவிடம் சென்று சண்டையிடக் கூட அனுமதிக்கவில்லை. ‘அவனிடம் போய் ஏன் கேட்க வேண்டும்? அவன் ஒரு சைக்கோ!’ என்று நினைத்து அவனது அத்தியாயத்தை அடியோடு புறக்கணித்தாள்.
ஆனால், விஷ்வாவிற்கு இந்த விஷயம் தெரியவர, அவனது நட்பு வட்டங்களை அடிக்கவே சென்றுவிட்டான்.
“என்னடா விஷ்வா? அவ என்ன பெரிய உலக அழகியா? அவளுக்காக எங்களை அடிக்க வர்ற? நாங்க உனக்கு நல்லதுதானே செஞ்சிருக்கோம்?” என்று ராஜேஷ், பாண்டியன், செழியன் என அனைவரும் சண்டைக்கு வந்தார்கள்.
விஷ்வா தலையைப் பிடித்தபடி, “உங்களால்தான்! எதுக்குடா போய் அந்த அரவிந்தை மிரட்டிட்டு வந்தீங்க? என்கிட்ட இனிமேல் பேசாதீங்கடா! ஆமா…! அவ எனக்கு உலக அழகிதான், போதுமா?” என்று கையெடுத்துக் கும்பிட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டிருந்தான்.
விஷ்வா அதற்கு அடுத்து வந்த நாளிலிருந்து எவ்வளவு முயற்சி செய்தான், அவளிடம் மன்னிப்பு கேட்டான்; ஆனால் அவள் கொஞ்சம் கூட மனம் இறங்கி வரவில்லை. அவளது கோபத்தையும் நிராகரிப்பையும் பார்த்தவன், அவளைச் சமாதானப்படுத்த ஒரு புதிய வழியைக் கையாண்டான். தாமரைக்குத் தேவையான விலைமதிப்பற்ற இன்ஜினியரிங் புத்தகங்கள், புதிய வரைபடக் கருவிகள் (Drafting Tools), அவளுக்குப் பிடித்தமான நாவல்கள், இன்னும் அழகான பருத்திப் புடவைகள் எனப் பல பொருட்களை வாங்கி, அவளது அறைத் தோழியான மாலினி மூலமாகத் தூது அனுப்பினான்.
“தாமரை… விஷ்வா அண்ணன் இதை உன்கிட்ட கொடுக்கச் சொன்னார்டி. எவ்வளவு தேடி வாங்கியிருக்கார் பாரு…” என்று மாலினி பொருட்களை மேசையின் மேல் வைக்க…
தாமரை அந்தப் பொருட்களைத் தொட்டுக் கூடப் பார்க்காமல், தன் தீர்க்கமான பார்வையால் மாலினியைப் பார்த்தவள், “मாலினி… உனக்கு இது பிடிச்சிருந்தா நீயே வச்சுக்கோ; இல்லைன்னா குப்பைத் தொட்டியில தூக்கிப் போடு. இந்த விஷ்வாவோட எந்தப் பொருளும் எனக்குத் தேவையில்லை. இனிமே அவன் கொடுத்ததை என் கண்ணு முன்னாடி கொண்டு வந்தா, உன்கிட்ட பேசுறதையும் நிறுத்திருவேன்!” என்று கறாராகக் கூறினாள்.
மாலினிக்கு வேறு வழியில்லை. விஷ்வா அனுப்பிய அத்தனை பொருட்களையும் மீண்டும் விஷ்வாவிடம் கொடுக்கச் சென்றாள்.
“என்னாச்சும்மா?” என்று அதிர்ச்சியுடன் விஷ்வா கேட்க… மாலினி தயக்கத்தோடு, “அண்ணா, அவ நீங்க கொடுத்த எல்லா பொருளையும் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டா. அதைத் தூக்கிப் போட சொல்லிட்டா. எனக்கு என்ன பண்றதுன்னு தெரியலை, அதனால்தான் உங்களைப் பார்க்க வந்தேன்,” என்றாள்.
ராஜேஷ் மாலினியிடம், “இது எல்லாத்தையும் நீயே வச்சுக்கோடா. நீ உன்னுடைய எக்ஸாம்க்கு (Exam) யூஸ் (Use) பண்ணிக்கோ, போயிட்டு வாம்மா,” என்று அனுப்பிவிட்டான்.
விஷ்வாவிற்கு அழுகையே வருவது போலானது. அவன் அமைதியாக நின்று கொண்டிருக்க, ராஜேஷ் அவனது தோள்மேல் கை வைத்தான். “விடுடா மச்சான், ஃபீல் (Feel) பண்ணாதே,” என்று கூற…
“அவளுக்கு என்னை எப்பவுமே பிடிக்காதாடா? நான் அழகா இல்லையா? அசிங்கமா இருக்கேனா? எதனால் அவளுக்கு என்னை பிடிக்கலை? நான் இனி இதுக்கு மேல என்னடா பண்றது? அவளுக்கு என்னை எப்பவுமே பிடிக்காதா?” என்று வருத்தமான குரலில் கேட்டான்.
ராஜேஷ் பரிவான குரலில், “இனி அவகிட்ட பேசாதே; தூரத்தில் இருந்து மட்டும் பாரு. கண்டிப்பா அவளுக்குக் கொஞ்சம் ஸ்பேஸ் (Space) கொடுடா. நீ எதுக்கு அவளை ரொம்பத் தொந்தரவு பண்ற? பார்க்கலாம் என்ன பண்றான்னு,” என்றான்.
விஷ்வாவிற்குத் தனது நண்பன் கூறியதும் சரி என்றுபட்டது. அதேபோல அடுத்து வந்த நாட்களில் நடந்து கொண்டான். கல்லூரி வளாகம், நூலகம், காபி ஷாப், கோவில் என விஷ்வா அவளை எதிர்கொண்ட அத்தனை இடங்களிலும்… தாமரை அவனது வசீகரத்தையும், அவனது காந்தப் பார்வையையும், அவனது அன்பையும் அடியோடு நிராகரித்து, ஒதுக்கித் தள்ளி, ஒரு தூசியைப் போல மிதித்துவிட்டு நகர்ந்தாள்.
இப்படியே விஷ்வாவிற்கு அவளை நினைத்து நினைத்துக் காதலில் உருகி, காய்ச்சலே வந்தது. அவன் இரண்டு மாதம் தீராத காய்ச்சலில் தவித்தான். அவனுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்ற செய்தி தாமரையின் காதுகளுக்குச் சென்றது.

தொடரும்.