Epi -24
விஷ்வா அவளை ஹாஸ்டலுக்குக் (Hostel) கொண்டு சென்று விடுவதற்கு முன், “உன்னோட படிப்புக்கும் உன்னோட கடமைக்கும் நான் தடையா இருக்க மாட்டேன் பிங்கி. எனக்கு உன் கூட இருக்கணும். நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்; என்னோட உயிர் இருக்கிற வரைக்கும் ஒரே காதல் நீ தான்,” என அவன் சொல்ல… வேகமாக அவனது வாயைப் பொத்தினாள் தாமரை. அவளது கண்களில் நீர் கோர்த்துக்கொண்டது. “எதுக்கு இப்படிப் பேசுற விஷ்வா?!” எனத் தடுத்தாள்.
விஷ்வா அவளது கையைத் தன் உள்ளங்கைக்குள் வைத்துக்கொண்டவன், “நான் ஜாப் ஜாயின் (Job join) பண்ணிட்டேன். உன்னோட படிப்பு முடியுற வரைக்கும் நான் டிஸ்டர்ப் (Disturb) பண்ண மாட்டேன்,” என்று தீர்க்கமாக அவளது கண்களைப் பார்த்தவன், “உனக்கும் என்னை பிடிச்சிருக்கு; அதுக்குக் காரணம் இந்தச் சேரன் எக்ஸ்பிரஸ்தான் உன்னோட லவ்வை எக்ஸ்பிரஸ் (Express) பண்ணுச்சு. நம்மளோட லவ் என்னைக்கும் அழியாது; அது என்னோட மரணப் படுக்கையில இருந்தாலும் கூட…”
“விஷ்வா!!” என கோபத்துடன் தாமரை ஒருபக்கம் கத்தினாள்.
**(நிகழ்காலத்தில்)**
“விஷ்வா ரூம்ல என்ன பண்ணேன்னு சொல்லுடி! உன் கையில இருக்கிறது என்ன டைரி? என்னடி பிளாக் மேஜிக் (Black magic) பண்றாயா?” என்ற சத்யமூர்த்தி, “இப்படியெல்லாம் பேசினா நீ சரிப்பட்டு வரமாட்டே! உன்னை…” என வேகமாகப் போனை எடுத்து போலீஸ் கமிஷனருக்குக் கால் செய்தான்.
“பாஸ்… ப்ளீஸ்… போலீஸ்க்குப் போன் பண்ணாதீங்க பாஸ்! அவங்க சொல்றதைக் கொஞ்சம் கேளுங்க!” என்று ராஜேஷ் பதட்டத்துடன் சத்யமூர்த்தியின் முன்னால் கும்பிட்டுக் கெஞ்சினான்.
“ஸ்டாப் இட் (Stop it) ராஜேஷ்!” என்று சத்யமூர்த்தி இடிமுழக்கக் குரலில் கத்தியவன், “இப்போவே இவளைப் போலீஸ் கஸ்டடியில (Police Custody) வச்சு நான் தெரிஞ்சுக்கிறேன்!” என்று தன் ஐபோனை எடுத்து கமிஷனருக்கு அழைக்க முயன்றான்.
மீரா கோபத்துடன், “கண்டிப்பா இவள் சாதாரண ஆள் இல்லை… விவான் குட்டிக்கு வசியம் வச்சு, குழந்தை மனசை மாத்திக் கட்டுப்படுத்தி வச்சிருக்கா! கண்டிப்பா இவள் விஷ்வா மாமாவை ஏதோ பண்றதுக்குத்தான் வந்திருக்கா! அவ்வளவு நல்லவளாக இருந்தா பகல் நேரத்துல வந்திருக்கலாமே? எதுக்கு இந்த ராத்திரி நேரத்துல வந்திருக்கா? அத்தை, இவளை இப்போவே கழுத்தைப் பிடிச்சு வெளியே துரத்துங்க!” என்று கமுக்கமாகப் பேசினாள்.
ஆனால்… சத்யமூர்த்தி போனை காதில் வைத்த அதே விநாடி, அந்த அதிநவீன மருத்துவப் படுக்கையிலிருந்து ஒரு மெல்லிய, அசாத்தியமான அசைவு ஏற்பட்டது! ஐந்து வருடங்களாகக் கோமா நிலையில், உலகமே மறந்து கிடந்த விஷ்வாவின் விரல்கள்… சாவித்திரியின் கண்ணீர்த் துளிகள் தன் கைகளில் பட்ட அந்த ஈரப்பதத்தினாலும், அவனது காதுகளில் சாவித்ரி கூறிய ‘தாமரை’ என்ற வார்த்தை, அவர்களின் காதல் கதை என அனைத்தும் வரிசைகட்டி நிற்க… ‘அண்ணா, தாமரை’ என அடி ஆழத்தில் இருந்த பழைய நினைவுகளின் ஓசைகளினாலும், அவனது மூளை நரம்புகள் தீவிரமாகத் தூண்டப்பட்டு, மெல்ல அசைந்தன!
அவனது கண்மணிகள் இமைகளுக்குள் வேகமாக உருண்டன; கடைக்கண்ணில் கண்ணீர் வழிய, இதயம் காட்டும் மானிட்டரின் (Monitor) ‘பீப்’ சத்தம் திடீரென்று வேகம் எடுத்தது.
“அ… அண்ணா…” என்று விஷ்வாவின் வறண்டுபோன தொண்டையிலிருந்து, ஐந்து வருடங்களுக்குப் பிறகு மிக மெல்லிய, கரகரப்பான குரலில் அந்த ஒற்றை வார்த்தை வெளிவந்தது!
அந்த ஒற்றைச் சொல்… அந்த மருத்துவ அறையில் இருந்த அத்தனை பேரையும் அப்படியே உறைந்து போகச் செய்தது! சத்யமூர்த்தியின் கையில் இருந்த ஐபோன் நழுவித் தரையில் விழுந்தது. அவனது அசைக்க முடியாத இரும்பு முகம், ஒட்டுமொத்தக் கோபத்தையும் மறந்து அப்படியே திகைத்து நின்றது.
“விஷ்வா!!” என்று அலறியபடி சத்யமூர்த்தி தன் தம்பியின் படுக்கை அருகில் பாய்ந்து ஓடினான்.
கலாவதி தன் நெஞ்சில் கை வைத்து, “விஷ்வா, என் தங்கமே!!” என்று அழுதுகொண்டே ஓடிவர… ராஜேஷின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் தாரை தாரையாகக் கொட்டியது. சாவித்ரி (ரோஜா) தன் நெற்றிக் காயத்தையும் பொருட்படுத்தாமல், ‘அக்கா, விஷ்வா மாமா எழுந்துட்டார்; சீக்கிரமே உன்னை விவானும் விஷ்வாவும் பார்க்க வருவோம்’ என்று மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டு, தன் அக்காவின் டைரியை நெஞ்சோடு இறுக்கி, அந்தப் படுக்கையின் அருகில் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தாள்.
மீராவின் முகம் ஒரே நொடியில் பேயறைந்தது போல வெளுத்துப் போனது. ‘விஷ்வா கண் திறக்கிறானா? எல்லாமே நிஜம்தானா?’ என்று பயத்தில் நடுங்கி ஒரு படி பின்வாங்கினாள்.
சத்யமூர்த்தியின் சந்தோஷத்தை விவரிக்க அளவே இல்லை; கண்களிலிருந்து சூடான நீர் கொட்ட, விஷ்வாவின் கால்களைப் பிடித்து முத்தம் வைத்தான். “விஷ்வா, நீ வந்துட்ட! என் தம்பி வந்துட்டான்!” என அவன் சந்தோஷத்தில் திக்குமுக்காடியபடி என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நிற்க… சாவித்ரி கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு, “டாக்டரை வரச் சொல்லுங்க,” என்றாள்.
சத்யமூர்த்திக்குச் சட்டென்று சாவித்திரியின் நினைவு வர, அவன் வேகமாகப் பேச வருவதற்கு முன் ராஜேஷ் முந்திக்கொண்டு, “அண்ணா! சாவித்ரி என்கிட்ட விவான் பத்தி வருத்தப்பட்டாங்க; நான் தான் விஷ்வா கோமாவில இருக்கிற விஷயத்தைப் பத்திச் சொன்னேன். அப்போதான் அவங்க விஷ்வாவோட டைரியை எடுத்துட்டு வரச் சொன்னாங்க. இப்படிப் பேஷண்ட் (Patient) கிட்ட அவங்களோட சந்தோஷமான நினைவுகளைச் சொல்லும்போது, சீக்கிரமே குணமாக வாய்ப்பு இருக்காம். அதான் இதை முயற்சி பண்ணிப் பார்க்கலாம்னு இந்த ஒரு மாசமா செஞ்சு பார்த்தாங்க. ஏன்னா, விவானுக்கு அப்பா இருந்தும் அவன் இல்லாம வளரக்கூடாது இல்லையா? அதனாலதான் அவங்க இந்த ரூம்க்கு வந்து, கோமாவிலிருந்த விஷ்வாகிட்ட பேசினாங்க,” என்றான்.
கலாவதிக்கு அத்தனை வேதனையாகிப் போனது; மீரா அப்படியே சுவரில் ஒட்டிக்கொண்டாள். ராஜேஷ் மேலும், “ஒருவேளை இந்தச் சலசலப்புகள் எதுவும் நடக்காமல் போயிருந்தாலும் இப்போ விஷ்வா எழுந்திருப்பான்; ஏன்னா ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி சாவித்ரி அவனோட கண்மணி அசைஞ்சதை என்கிட்ட சொன்னாங்க. டாக்டரும் (Doctor) ஓர் ஆபரேஷன் (Operation) விஷயமா வெளியே போனதால், நாளைக்கு வரேன்னு சொல்லி இருந்தார்,” என்றான்.
சாவித்ரி கண்களில் வழியும் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டவள், “இனி இந்த வீட்ல நான் இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை; ஏன்னா விவானுக்கு அவனோட அப்பாவே எழுந்துட்டார்,” என்று உறுதியான குரலில் கூறியவள், அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தாள்.
சத்யமூர்த்திக்குச் சம்மட்டியால் அடித்ததைப் போல உள்ளுக்குள் வலி பரவியது. அவளை என்னவெல்லாம் பேசிவிட்டோம்; அவள் எனக்கு என்னுடைய தம்பியை மீட்டுக்கொடுத்திருக்கிறாள் என்று தோன்ற, முதன்முறையாக அவமானத்தில் கூனிக்குறுகினான்.
“அண்ணா! என்னாச்சு?” என விஷ்வாவின் குரல் கேட்க… கலாவதி வேகமாகச் சத்யமூர்த்தியின் கையைத் தட்டிவிட்டவர், விஷ்வாவை அணைத்துக்கொண்டு அழுதார். “விஷ்வா, என் தங்கமே!!” என முத்தமழை பொழிந்தார்.
“அம்மா!” எனச் சத்யமூர்த்தி கோபத்துடன் முன்னால் வர…
“நீயெல்லாம் மனுஷனாடா? நீ நிஜமாவே என்னோட சத்யமூர்த்தி இல்லைடா! என் பையன் நீ இல்லைடா! இந்தப்பணம் உன்னை மிருகமா மாத்திடுச்சுடா… உன்னை உணர்வே இல்லாத மிருகமா மாத்திடுச்சு!” என்று கத்திக் கதறியவர், “அந்தப் பொண்ணுகிட்ட விசாரிக்கலாம்னு சொன்னேனே, கேட்டியா? யாரோ ஒருத்தி அஞ்சு வருஷமா கிடப்பில கிடந்த விஷ்வாவை எழுந்து நிக்க வச்சிருக்கா இந்தப்புண்ணியவதி; அவளை மாட்டை அடிக்கிற மாதிரி அடிச்சுத் தள்ளிவிட்டிருக்க? உன்னோட பணம் விஷ்வாவைக் காப்பாத்துச்சா? உன்னோட பணம் விவானைப் பேச வச்சதா?” என்று மொத்தமாக மூச்சுவாங்கக் கத்தியவர் கண்கள் இருட்டிக்கொண்டு வந்தன. தன்னை மறந்து பொத்தென்று மயங்கிச் சரிந்தார்.
“அம்மா!!” என்று விஷ்வா கண்களில் நீர் கோர்க்கத் தனது அன்னையைப் பார்க்க… சத்யமூர்த்தி வேகமாகப் கலாவதியைத் தாங்கிக்கொண்டான். “அண்ணா, நீ அம்மாவை ஹாஸ்பிடல் (Hospital) கூட்டிட்டுப் போ; எனக்கு ஒண்ணுமில்லை,” என விஷ்வா கூறிவிட… “விஷ்வா, நான் வந்துடுவேன்; அம்மாவுக்கு ஒண்ணுமில்லை,” என்று சொல்லியபடி தூக்கிச் சென்றான் சத்யமூர்த்தி.
ஆமாம், அவன் மிகப்பெரிய தவறு செய்துவிட்டான்; அதை அவனால் மறுக்க முடியாது. ஆனால் சாவித்ரி செய்தது கூடத் தவறுதானே?
ராஜேஷ் வேகமாகச் சாவித்ரிக்கு அழைத்து, கலாவதியின் உடல்நிலை பற்றிச் சொல்ல… சாவித்ரி கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு ஹாஸ்பிடல் விரைந்தாள்.
மருத்துவர் சத்யமூர்த்தியை வாய்க்கு வந்தபடி திட்டிவிட்டுச் சென்றார். கலாவதி ஒரு மணி நேரம் ஐசியூவில் (ICU) வைக்கப்பட்டு, அதன் பின் நார்மல் வார்டுக்குச் (Normal Ward) ஷிப்ட் (Shift) செய்யப்பட்டார்.
அரக்கப்பரக்க ஓடிவந்த ரோஜாவைப் பார்த்ததும், சத்யமூர்த்திக்கு அவளை நேருக்கு நேர் சந்திக்கத் திராணியே வரவில்லை. சாவித்ரி நேராகக் கலாவதி எப்படி இருக்கிறாள் என விசாரித்துவிட்டு, சரியாக அரை மணி நேரம் கழித்து அங்கிருந்து புறப்பட… அந்த நேரம் அரக்கப்பரக்க அம்பிகாவும் மீராவும் வந்து சேர்ந்தார்கள்.
சத்யமூர்த்தியின் பார்வை, சாவித்திரியின் மீது இயலாமையுடன் படிந்தது. அவள் போகும் திசையை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
சாவித்ரி அவளது ஹாஸ்டலுக்கு வந்து சேர்ந்தவள், “ஐ ஹேட் யூ (I hate you) சத்யமூர்த்தி! உன்னைத் தனிமரமாக ஆக்காமல் விடமாட்டேன்டா!” எனத் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள். அவளின் கண்களில் பழிவாங்கும் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.
‘சாவித்ரி, ஐ நீட் யூ (I need you)…’ எனச் சத்யமூர்த்தி அவள் மீதான காதலை ஒப்புக்கொண்டான். இனி சத்யமூர்த்தி அவளைத் தேடிச் செல்வானா?
* (தொடரும்…)
